Dierbare vriend

Ik zal me even voorstellen.  Jeanne Ovaa, dirigent van verschillende koren ben ik geweest. Ik ben nu 84 jaar en daar mee opgehouden, maar maakte voor het eerst kennis met Dirk Jan in 1978. Je kon bij hem muziek kopen en omdat wij hier toen ons eerste Jongerenkoor hadden deden we dat. Toen we in 1983 ons eerste lustrum vierden componeerde hij Epheze en dat voerden wij uit, zelfs ook nog een keer in Meliskerke met zijn koor er ook bij en er werd een LP, die had je toen nog, van opgenomen. In die dienst mocht ik dirigeren en hij speelde op het orgel. We hielden altijd contact en in 1991 ging hij met een studentenkoor naar Hongarije en mocht ik mee als 2e dirigente en mijn man als 2e chauffeur en we zongen op veel plaatsen. En dat hebben we nog een keer gedaan in 1993 in de herfstvakantie. Hele mooie herinneringen heb ik daaraan, hij was altijd zo gedreven en enthousiast.

Toen ik voor de tweede keer trouwde kwam hij als verrassing op het orgel spelen en toen mijn man overleed deed hij dat ook in de rouwdienst. In Middelburg waar ik woon speelde hij in de Hofpleinkerk ook elk jaar wel een keer en de laatste keer dit jaar nog gaf hij een lezing over de Mathaus-Passion. Hele mooie herinneringen heb ik aan hem en ik denk velen met mij en ook aan Marianne die zo trouw naast hem stond. Wat zullen jullie hem missen en wij ook.

Jeanne Ovaa

Lieve Man

Dirk Jan is mijn oom de broer van mijn vader Henk Warnaar. Ik herinner Dirk Jan (ome Dirk) als een lieve rustige man. Altijd als ik hem ontmoete voelde het zo warm van binnen, zo’n vriendelijke aardige zachte man die altijd een mooie lach om zijn mond heeft. En als hij dan samen met mijn vader een concert gaf of samen op het orgel zaten, voelde ik altijd een warm gevoel. Echt zo jammer dat zo’n lieve man die zich voor iedereen inzet en klaar staat al zo vroeg en zo jong dit aardse leven moet verlaten. Zo oneerlijk!

 Tjakko en Mirjam de Jong

Mooi mens

Jarenlang was ik deel van De Rank in Mijdrecht. Wat is er veel goeds en liefs om aan terug te denken! Er waren mooie jaren: van persoonlijke groei en bloei, van kinderen die er gedoopt werden, van leren en leven. Er waren ook heel moeilijke en verdrietige tijden, van afscheid en verlies. Altijd was de Rank en haar gemeenschap een thuishaven, een veilige plek om te zijn en om óp te kunnen leven. En dan gaat het ook over Dirk Jan. Het gevoel als je de kerk binnenkwam, en hem zag zitten: dat je hart een sprongetje maakt. Weten: dit wordt weer een viering met een grote V. Hart en ziel lag altijd in zijn spel, en in zijn gezicht. De herinnering aan sombere geloofstijden (ook ik kom uit een reformatorisch nest) maakte de vreugde van het geloof en het vertrouwen des te intenser. Ik denk met zoveel liefde daar aan terug! Wat hebben we veel moois gedeeld en gevierd als gemeente, met Dirk Jan!

Inmiddels ben ik alweer 5 jaar zelf predikant, in een minstens zo lieve gemeente (Westmaas, in de Hoeksche Waard). Natuurlijk wordt dan alles anders, maar de betrokkenheid met De Rank is nooit verdwenen. Ik krijg nog altijd de Kerkvaart van lieve Mijdrechtse vrienden. En ik hoorde zo ook al van de ziekte van Dirk Jan.

Ik hoop, en wens, en bid, dat hij in vrede en dankbaarheid zijn leven uit handen mag kunnen geven, dat er zegen zal zijn voor zijn gezin, en dat, sterveling als we allemaal zijn, Gods muziek hem zal dragen, nu en straks en altijd. Verbonden in Zijn liefde!

Marijke van Selm

Tijd genoeg

Mijn vader heeft altijd gezegd dat hij niet oud zou worden. Ik dacht dan: doe toch normaal. Als andere vaders oud kunnen worden, dan kan die van mij dat ook. Ik denk nu dat ik eigenlijk bedoelde: Ik wil niet dat je weggaat. Nu niet, nooit niet.

Ik heb er altijd moeite mee gehad wanneer mijn vader wegging. Het lijkt wel alsof hij voor mij altijd te vroeg vertrekt. In Leiden, als we samen hebben geluncht bij het Museum Volkenkunde. Wanneer hij komt klussen op ons schip en de dag zijn einde nadert. Het maakt niet eens uit hoe lang hij blijft. Zodra hij zijn spullen bij elkaar begint te verzamelen, dan denk ik: nee, nu nog niet. Blijf nog even.

Ik heb geprobeerd die gedachte te verklaren. Misschien komt het doordat ik Dirk Jan een groot deel van mijn jeugd alleen in de drukke weekenden zag en ik nog iets wil inhalen. Of misschien mis ik hem omdat ik wanneer ik mijn vader zie, ik zo bezig ben met indruk op hem maken, dat ik vergeet om mezelf te zijn. Of misschien is het zo dat mijn vader en ik onmogelijk uitgepraat kunnen raken. Omdat we allebei zulke volle levens leiden en zoveel gedachten hebben om uit te wisselen, dat er in een mensenleven nooit voldoende tijd kan zijn om dat te doen. Maar nu vind ik die verklaringen niet meer zo belangrijk. Ik denk alleen maar: ga niet weg.

Dat het zo ontzettend sneeuwde dat weekend. Onwerkelijk was het nieuws al van zichzelf. Maar wanneer sneeuwt het nou zo? Die dikke witte vlokken. Zaterdagavond sneeuwde het nog niet. De bel ging. Ik verwachtte de bezorger van de boodschappen. Maar het was mijn broer, de boodschapper van slecht nieuws.

Pas toen broer, zus en ik de volgende ochtend in Zwammerdam aan tafel zaten en van onze vader hoorde wat de diagnose was, dwarrelden de eerste sneeuwvlokken naar beneden. Dirk Jan vertelde met hoeveel voldoening hij terugkijkt op zijn prachtige, volle leven. Hoeveel meer het hem gegeven heeft dan hij ooit heeft durven hopen. “Eigenlijk ben ik 124 geworden,” zei mijn vader. We reden langzaam terug door de sneeuw en herhaalden die woorden. 124 is een mooie leeftijd.

Op mijn zeventiende las ik het boek Twee koffers vol van Carl Friedman. De moeder van hoofdpersoon Chaja zegt daarin over haar dochter dat die twee keer zo hard opbrandt als de rest. Chaja’s vader had toen gezegd: “mag sein, maar die daar geeft ook twee keer zoveel licht.”  Net als mijn vader.

Dat andere citaat uit Twee koffers vol op de beginpagina van deze website, over dat iemand niet alleen maar was wie hij was geweest, maar ook met wie en waar, noemde ik vorige week bij mijn vader op de bank. “We hebben een website gemaakt” zei ik. Het raakte hem, meer dan ik had gedacht. “Ik kijk er nog even niet op,” zei hij na een tijdje.

Deze website is voor iedereen die Dirk Jan gaat missen. Er ligt een simpele rekensom aan ten grondslag. Mijn vader is 124. Maar zijn verhalen zijn onze verhalen. En andersom. Zo tellen we er nog een aantal jaar bij op.

Terwijl ik dit schrijf is Dirk Jan voor een gesprek in het ziekenhuis. Daar krijgt hij meer duidelijkheid over wat er voor hem ligt. Ik zit met mijn laptop in een Amsterdam’s cafe. Door de luidspreker boven mijn hoofd zingt Doe maar:

“Want wat ook een ander zegt, er is tijd genoeg. Voor jou, voor mij, voor iedereen. En als je wilt dan is elk ogenblik voor jou. En alles wat je vragen zou, maar laat mij dan niet alleen.”

Maaike Warnaar